من یه سرگرمی برا خودم دارم از دوران راهنمایی گاهی این کار رو انجام می دم...
البته جدیدا خیلی بیشتر شده ...
اینکه:
وقتی تو یه جای عمومی، مثل اتوبوس یا مترو یا سالن انتظار مطب و ادارات و...،
مجبورم بی حرکت منتظر بمونم
و شرایط انجام کار دیگه ای (مثل مطالعه یا طراحی و...) هم نباشه
اینجور وقتا نگاه می کنم به چهره ی افراد
و با تغییر تناسبات چهره و اجزای چهره و افزودن کمی نمک(!) به آن ، سعی می کنم چهره ی اون فرد رو در کودکی تصور کنم...
نمی دونم چقدر می تونه درست در آد ولی کار لذبخشیه D:
بعضیاشون انقدر کوچولوی بانمکی می شن نا خودآگاه لبخند می زنم بهشون :)
و خب اونام اکثرا بدون اینکه دلیلشو بدونن بایه لبخند عمیق تر پاسخ می دن :))
والبته بعضیا هم انقدر قیافه شون شبیه این بچه تخسا می شه اینطوری می شم :|
وخب اونام یا با چهره ای پر از علامت سوال و تعجب نگاه می کنن یا خیلی متنفر گونه روشونو می کنن اونور! :)))

پ.ن:
ناگفته نماند این اتفاق فقط در مورد افرادی می افته که اصلیت چهره شون قابل دیدن باشه ،
در غیر اینصورت کودک متصور شده ، فیک می باشد :|