دل کندن واسه کسایی که این جای لامصب(اشاره به کله!)شون خیلی چیزا توش می مونه سخته!
نمی تونن مثل بقیه بگن فلان حرف و فلان اتفاق به جهنم!چون نمی تونن بفرستنش اونجا!
هضم کردن ناکامی ها واسه آدمای جزئیات مثل اینه که زنده زنده قیمه قیمه شن!
این آدما کم پیش میاد که آدم معمولی از تو زندگیشون رد شه، از همه ،همه چیز ،تو ذهنشون می مونه !
یادشون می مونه که فروشنده ی شال و روسری دندون سوم فک بالا از سمت چپ رنگش از باقی دندونا سفیدتر بود ،ینی ممکن بود روکش شده باشه!
دختر روسری فروش هیچ نقشی تو زندگی شون نداره قاعدتا ،
اما برای آدمای جزییات ،اون آدم معمولی نیست ،چون بهشون گفت هرکدوم رو می خوای تاشو باز کن و بنداز رو سرت ببین بهت میاد یانه ،نگران نباش من از تا کردن اینا هیچ اذیت نمی شم!
اینایی که تو این قسمتشون(اشاره به کله)خیلی چیزا می مونه زندگی سختی دارن...
وقتی یه روز صبح اعلامیه ی آقای همسایه ی قدیمی شون رو سر کوچه می بینن و یادشون میاد نیمه شعبان اون سال که با بقیه ی دخترا تصمیم به تزئین یه بخش کوچیکی از کوچه گرفتن اما خودشون با پول تو جیبی های خودشون وسایل لازم رو خریدن، این آقای همسایه تنها کسی بود که با میل خودش نسبت به اون زمان پول درشتی داد به دخترا که وسیله های بیشتری بخرن تا از پسرا تزئینشون قشنگتر شه!
اینا زندگی سختی دارن وقتی یادشون میاد تمام روزهای اول مدرسه رو ...
یادشون میاد 80 درصد افرادِ تو تمام 12 یا 14 یا 16 یا 18 یا 20 سال تحصیلی شون رو با جزییات تمام...
یادشون میاد...
اینا هرجا راه می رن و نگاه می کنن و می شنون یاد یکی میفتن
اینا هرجا صدای شاهرخ (خواننده قدیمی)رو می شنون یا هرجا اسم هری پاتر و ارباب حلقه ها و فیلمای اینطوری میاد یاد برادر دومی شون میفتن ،هر جا رنگ صورتی و کیف و کفش اسپرت و دستبند ظریف می بینن یاد خواهرشون میفتن ،هرجا که می بینن یه نفر با حرفای زیادی منطقی داره یکی دیگه رو قانع می کنه یا باشنیدن صدای معین ،با فوتبال با هواپیما یاد برادر اولی شون میفتن!
هرجا رنگ سبز می بینن ،هر بار که کشمش و انجیر می بینن یا می خورن یاد برادر آخری شون میفتن!
هرجا راز بقا می بینن با اینکه حتی دل دیدن راز بقا رو ندارن اما هروقت صداشو می شنون یاد باباشون میفتن...
هر بار که صدای افتخاری و امین الله رشیدی رو می شنون ،هر بار که روسری مشکی براق با حاشیه ها و طرح های طلایی و نقره ای می بینن ،هربار که خورشت کرفس می خورن یا یا بوشو حس می کنن یا حتی اسمشو میبینن، یاد مامانشون میفتن!
هرجا صدای ناصر عبداللهی و هایده می شنون یاد زن داداش کوچیکه شون میفتن ، هر جا رب گوجه می بینن یاد زن داداش بزرگه شون که می گفت مگه آدم رب گوجه رو خالی می خوره!
اینا با دیدن محمد علیزاده (که خودشون اصلا خوششون نمیاد) ،با شنیدن صدای علیرضا قربانی با دیدن مهران احمدی یاد دوستشون میفتن،اینا با شنیدن صدای پیانو با سبک سورئال با اسم سالوادور دالی یاد یه دوست دیگه شون میفتن!
اینا یادشونه سال83 عروس دایی شون کت دامن یاسی تنش بود!
اینا معدل تمام 12 سال تحصیلی مدرسه شون رو یادشونه!
یادشونه اون دختره که صف بغلی شون وایمیساد از سال اول تا سال سوم یه نقطه ی قهوه ای روی مقنعه ش بود و همیشه دلشون میخواست بپرسن اون لکه چیه که نمیره و از مامانشون راه حلشو براش بپرسن بگن تا دیگه اون لکه نباشه اما هیچوقت نپرسیدن اون لکه از چیه!
اینا یادشونه که تو باغچه ی جلوی خونه شون که همیشه تو تنهایی و سرظهرا پاتوقشون بود دقیقا 29 تا لوبیا قرمز کاشتن،اما حالا بجز تنه درخت چنار تو باغچه اثری از خود اون باغچه نمونده!
اینا یادشونه از پیچ شمرون تا ته خیابون 17 شهریور، پیاده،سه ساعت و نیم راهه!
اینا با بوی مایع دستشویی اتکا تا کجا ها که نمیرن...
اینا با دیدن جوراب لبه توری به چه روزایی که نمی رن!
با دیدن عکسای دسته جمعی خانوادگی شون لحظه لحظه ی آماده شدن برا عکس رو یادشون میاد یادشونه لحظه لحظه هایی که بازی می کردن و یادشونه ترسی که همیشه همراهشون بوده...
اگه یه روز دیدین اینا به یه خانومی سلام کردن و خانومه با چهره ی پر از علامت سوال جواب سلامشونو داد، و وقتی از خودشون می پرسین کی بود؟! می گن نمی شناسم، تعجب نکنید! ممکنه این خانوم یه روزی یه جایی ازشون آدرس پرسیده باشه و اینا یادشون مونده باشه...

اینا بارها کیفشونو جا می ذارن و یادشون نیست ،
گوشی شونو جا میذارن و یادشون نیست،
اینا بارها وقتی رفتن بیرون گفتن امروز فلان وسیله رو از همون فروشگاهی که درش همیشه شیشه های تمیزی داره و حروف "ر" و "م" نوشته ی روی شیشه ش یکم کج تر از باقی حروفه و کمی هم خراشیدگی داره و یکی از سرامیکای کف فروشگاه رنگش تیره تر از باقی سرامیکاست؛بخرن،اما هیچوقت اون وسیله رو نخریدن و هنوزم یادشون نیست که نخریدنش!
اما خیلی چیزای دیگه یادشون هست که دست خودشون نیست...!
اینا با به یاد سپردن روزها و اتفاقات و لحظه ها زنده ان ،اگه خاطره هارو تو ذهنشون محکم نکنن می میرن!

اینا اغلب توسط بقیه برچسب های بدی می خورن ...اما باور کنید اینا فقط بخش ثبت خاطره ها و آدما و اشیا و روزهای مغزشون بهتر از بقیه بخش ها کار می کنه...

اینا اشتباه می کنن که میان وبلاگ نویس می شن ...چون دیگه نمی تونن برن...
اینا وقتی وبلاگ نویس می شن با لباس پلنگی سرباز سپاه یاد یه نفر میفتن و به وضوح تصورش می کنن،اینا با شنیدن صدای چاوشی یاد یه نفر میفتن، اینا با دیدن یه سوییشرت کلاه دار یاد یه نفر میفتن،با میل و کاموا و بافتنی یاد یه نفر میفتن!
اینا با شنیدن صدای مازیار فلاحی و دیدن کلاغ یاد یکی ،با دیدن رنگ سبز و مسعود فراستی(با فتحه)و ناتوردشت یاد یکی، با دیدن رنگارنگ مینو و انگشتر و مکعب روبیک و دیدن چوب کبریت حتی یاد یکی میفتن ،اینا با دیدن اسم یغما گلرویی یاد یکی با دیدن کتابای جرم و جزا و دیدن اخبار سایت سنجش درمورد آزمون وکالت و قضاوت با دیدن تابلونویسی و اوریگامی یاد یکی میفتن،اینا با شنیدن یه تیکه دیالوگ فیلم لئون که خودشون هیچوقت ندیدنش یاد یکی میفتن ، باشنیدن اسم یه شهر یاد یکی میفتن ،با رد شدن از تو خیابون انقلاب یاد یکی میفتن ،با شنیدن اسم یلدا با دیدن موی خرمایی با شنیدن صدای ابراهیم حامدی یاد یکی میفتن ،با دیدن سنتور و کوه و لاک یاد یکی میفتن ،با دیدن یه مرکب سیاه و هارمونیکا و میزکار های معماری یاد یکی میفتن ،با دیدن سوییشرت مشکی با دوتا خط سفید روی سینه با دیدن تبلت مارک ASUS یاد یکی میفتن!بادیدن هر دوقلویی که یکی شون رو گونه ش خال داشته باشه و بادیدن کویر دکتر شریعتی یاد یکی میفتن!تو بازار ماهی فروشی با دیدن ماهی های سالمون حتی یاد یکی میفتن ،هرجا عکس میدون کوزه ببینن، حتی با دندونپزشکی یاد یکی میفتن!بادیدن زیره و طالبی و کرفس و نشر چشمه و پیمان خاکسار یاد یکی میفتن!با دانشگاه الزهرا، با روسری سبزِ خال سفید یاد یکی ،با باقالی پلو همراه ماست چکیده و پردیس سینمای چارسو یاد یکی میفتن!با کرج ،با دانشکده هوایی مهرآباد با سان استار و چای ارل گری یاد یکی ،با واژه ی اکابر یاد یکی میفتن، با دانشگاه شریف با لواشک آلبالو و ساقه طلایی و نارنگی یاد یکی میفتن!با اسم حلما ،با خونه ی حیاط دار و حوض دار ،با سریال وضعیت سفید یاد یکی میفتن!
با خیلی، خیلی چیزای دیگه ،یاد خیلی، خیلی کسای دیگه میفتن...

می تونید حال این آدما رو تصور کنید وقتی که یه نفر رو به شکل و حال و وضعیت خاص و عجیبی دوست دارن؟!