این داستان کامنت بذار تا کامنت بذارم، به قول دوستان،کامنت بَک، داستان خوبی نیست!

من هم تا حالا بر طبق این پیش نرفتم!می دونم که اکثر شما ها هم دوست ندارید این موضوع رو !

به این معنی که :

هر نوشته ی مورد علاقه و خوشایندی رو می خونم و در صورتی که حرفی برای گفتن داشته باشم درموردش (رو این حرفی برای گفتنه تاکید می کنم)براش کامنت می ذارم،حتی اگه اون طرف مقابل اصلا به وبلاگ من نگاه هم نکنه من باز هم اون وبلاگ رو می خونم!چون واسه دل خودمه،این ینی منتی سر کسی نیست!

وخب متقابلا ترجیح می دم منتی هم سرم نباشه!

(با خودمون که رودرواسی نداریم،قطعا خوشحال می شیم اگه کامنت بذارن،ولی منظور اینه که هیچ اجباری نیست)


تا حالا فک می کردم که این روش بی منت خوندن روش خوبیه(البته هنوزم معتقدم که خوبه)

اما جدیدا به این فکر می کنم  که نکنه اون شخصی که هیچوقت سر نمی زنه ، خب واقعا دلش نمی خواد اون وبلاگ و صاحابش و کامنتاش و حتی آی پی ش رو ببینه؛

شاید از عمد جواب سرد می ده یا از عمد سر نمی زنه که به زبون بی زبونی بگه :" بابا وبلاگ من نیا، از ارتباط با تو خوشحال نیستم"

خب اینم که خوب نیست دیگه!

می شه تحمیل خودمون و کامنتامون و احتمالا حضورمون و آی پی (!) مون!


واقعا آدم از کجا بفهمه؟!


پ.ن:

البته اینم بگماااا به شخصه ناراحت می شم کسی بیاد مستقیم بهم بگه : نیا! :/

گفتم اتمام حجت کنم ، نیاید صاف صاف تو روم بگید ! :| :D